Een bus vol mensen!

Door wie laat jij je leiden in je leven? Door wat je zelf wilt, of door wat al die stemmetjes in je hoofd je vertellen?

In mijn vorige bericht schreef ik over hoe mijn verleden invloed heeft gehad op mijn leven nu. Maar hoe herken je dat nou in je eigen leven? Toen ik ontdekte dat iets mij tegenhield om mijn ideale leven te leiden, ben ik gaan kijken naar hoe dat er dan uitzag. Op welke momenten ging het fout?

Ik zag toen dat ik vooral sterk reageerde in situaties waarin in kritiek kreeg. Of kon krijgen, want meestal probeerde ik die situaties voor te zijn. Ik ging uitdagingen uit de weg, mengde me niet of nauwelijks in discussies. Het waren momenten waarop een stemmetje in mij zei: “Doe dat nou maar niet, dan vinden ze je vast niet aardig!” Of: “Wie ben jij nou om daar een mening over te hebben?”

Ik was gewend om naar dat stemmetje te luisteren, het te geloven. Inmiddels weet ik dat iedereen van dat soort stemmetjes in zich heeft. We noemen ze ook wel subpersoonlijkheden. Je hebt er een heleboel, maar meestal zijn er een of twee die de overhand hebben.

Je kunt het vergelijken met een bus waarin al jouw subpersoonlijkheden zitten, op jouw levensweg. Dan zijn er meestal een of twee die achter het stuur zitten terwijl sommigen helemaal achterin de bus of zelfs in de kofferbak weggedrukt zitten en niks te zeggen hebben over welke kant jouw leven op kan gaan. Terwijl ze allemaal goede bedoelingen hebben en allemaal een nuttige bijdrage kunnen leveren om jouw ideale levensweg te gaan.

Ja, óók die vervelende stemmetjes waar je zo’n last van hebt en die je liever kwijt zou zijn hebben goede bedoelingen. Kijk maar eens wat ze je zeggen en wat ze daarmee willen bereiken. Ze beschermen je voor iets, voor fouten die je zou kunnen maken. Ze hebben jou als kind geholpen om te overleven. Wees ze daar maar dankbaar voor!

Alleen… ze doen dat nu op een manier die jou niet meer helpt. Hoe kan je hier mee leren omgaan? Hoe kan je leren om de mensen in jouw bus een wat meer gelijke rol te geven? Hoe zet je ook eens iemand anders achter het stuur? En hoe ontdek je wie er eigenlijk helemaal achterin jouw bus of in de kofferbak verstopt zitten?

Kijk maar eens of je je bewust kunt worden van jouw subpersonen. Ze te leren herkennen en erkennen. Dan kun je ze bewust gaan inzetten, wat rust gunnen of een andere rol geven. Het vraagt je heel eerlijk te kijken naar wie jij op dit moment bent en daar heb je moed voor nodig.

Eng? Spannend? Zeker! Maar, moed is niet ‘alles durven’. Moed is de dingen die je niet durft, tóch doen!

P.S. Die leuke tekening van de bus bij dit verhaal is van Luuk Poorthuis en komt uit het boek ‘Ik (k)en mijn ikken’ van Karin Brugman, Judith Budde en Berry Collewijn. De coachmethodiek die hierin beschreven wordt: de Voice Dialogue, gebruik ik regelmatig met mijn cliënten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.